Vanaf Brussel vlogen wij naar Entebbe in Uganda. Wij werden opgewacht, door Ivan in de aankomsthal. Wat een bijzonder moment was dat. Wat waren we blij, dat we elkaar eindelijk mochten ontmoeten. Ivan was vanuit Jinja, samen met drie vrienden afgereisd naar Entebbe om ons op te halen. De volgende morgen zijn we met elkaar naar Jinja gereden. Na een lange autorit, kwamen we aan in een Resort in Jinja. Snel ingecheckt en toen eindelijk naar de kinderen gereden voor onze eerste ontmoeting. Wat een onvergetelijk moment was dit. Er kwamen zoveel kinderen op ons afgerend die zo blij waren. Vanaf dat moment was het voor ons nog meer duidelijk. Deze kinderen mogen en kunnen wij niet meer loslaten.

Wat was het samenzijn mooi maar ook intens om te zien onder welke omstandigheden deze kinderen leven. Wij hadden ons voorbereid op armoede, maar dit was zo intens verdrietig. We mochten cadeautjes uitdelen en ook bijbel en boekjes. Wat was het prachtig om te zien, hoe de kinderen genoten van een simpel kleurboekje met potloden. Van de meegebrachte Duplo, werden de mooiste creaties gemaakt. We hielpen mee met het ontbijt en de lunch. Er werd op de grond gegeten op vieze zeilen. Er is contact gezocht met een plaatselijke timmerman. Na een paar uur kwam de timmerman op zijn brommer aan met houtenpalen en planken. In een mum van tijd werden er tafels en banken gerealiseerd. Vanaf dat moment werd er gegeten aan tafels. Ook werden de tafels gebruikt om te spelen. Schokkend was het om te zien waar en hoe de kinderen sliepen. Het was niet meer dan een klein hutje waar de kinderen op de modder op de grond lagen. Zeker wanneer het regende, stroomde de modder naar binnen.

Na een bezoek aan de dokter met drie zieke kinderen kwamen we erachter dat bijna alle kinderen malaria hebben. De kinderen werden behandeld. Een meisje was zo ziek dat ze eigenlijk moest worden opgenomen in het ziekenhuis. Ze kreeg ter plekke een infuus. Nadat ze de medicijnen via het infuus kreeg toegediend, werd ze met infuus en al weer meegenomen naar het hutje waar ze ziek op de vieze vloer lag. Haar volgende medicijnen moesten in de daaropvolgende nacht worden toegediend. Dus midden in de nacht moest het zieke meisje terug naar de dokterspost. Dit kunnen wij ons gewoon niet voorstellen. Water werd een paar keer per dag gehaald uit een waterput. Daar moet dan tien minuten voor worden gelopen om vervolgens met zware jerrycans vol met water weer terug te lopen. Zelfs de kleinere kinderen droegen dit op hun hoofden terug naar de hut. Douchen is voor deze kinderen totaal onbekend. En kleding wordt dagen gedragen. We zijn zes dagen in Uganda geweest en mochten zien hoe daar wordt geleefd. Wat zijn wij bevoorrecht om te mogen leven in Nederland met alle faciliteiten waar wij gebruik van kunnen maken. Wij hebben weer afscheid genomen van de kinderen en een oude alleenstaande buurvrouw. Ook van de buurvrouw en buurman die dagelijks Ivan ondersteunen met de zorg voor deze kinderen. Ook twee hele lieve, trouwe vrienden hebben we ontmoet en ook zij zijn heel waardevol voor de zorg voor de kinderen. Heel dankbaar voor deze groep mensen die hun best doen voor deze kwetsbare kinderen die moeten opgroeien zonder de liefde van een mama of papa.

Het afscheid was zwaar en met pijn in ons hart zijn we weer teruggevlogen naar Nederland. Maar bovenal zijn we God heel dankbaar dat dit op ons pad is gekomen. We zijn heel blij dat de foundation mocht opgestart worden. We hopen nog lang van betekenis te kunnen zijn voor Ivan en de kinderen in Uganda. Het mooiste wat we daar mochten brengen is Hoop 🙏🏻

‍